અલંકાર

રૂપક

ઉપમા

વ્યતિરેક

ઉત્પ્રેક્ષા

હું માનવી માનવ થાઉં તો ઘણું.

માડીનો નેહ બારે માસ રે

મા તે મા.

પાને પાને પોઢી રાત.

સજીવારોપણ

યમક

ઉપમા

ઉત્પ્રેક્ષા

ઉત્પ્રેક્ષા

વ્યતિરેક

રૂપક

ઉપમા

વર્ણાનુપ્રાસ

અનન્વય

રૂપક

શ્લેષ

રખે ભાણેજ નવ મરે.

વૃક્ષો હસતાં હતા

ફૂલનો પછેડો ઓઢું પ્રેમઘાટડી રે

દવાખાનું પાંજરાપોળ જેવું હશે