અલંકાર

રૂપક

વર્ણાનુપ્રાસ

પ્રાસસાંકળી

અંત્યાનુપ્રાસ

સજીવારોપણ

અંત્યાનુપ્રાસ

ઉપમા

વ્યતિરેક

વ્યાજસ્તુતિ

અનન્વય

ઉત્પ્રેક્ષા

રૂપક

ગાંધીજી તે ગાંધીજી !

હૈયું જાણે હિમાલય !

દમયંતીનું મુખ ચંદ્ર જેવું છે

જીવનવાડી કરમાઈ ગઈ

માડીનો નેહ બારે માસ રે

હું માનવી માનવ થાઉં તો ઘણું.

પાને પાને પોઢી રાત.

મા તે મા.

પીપળાએ અત્યારે જાણે બોધિવૃક્ષની ગરવાઈ ધારણ કરી

ઝીણાં ફોરાં ઝરમર ઝર્યા

કાળા કમરનો કાળો મોહન, કાળું એનું નામ

મુંજે ફરીથી ઊંચે જોયુ, એક હાસ્યબાણ છોડ્યું