અલંકાર

અર્થાન્તરન્યાસ

ઉપમા

રૂપક

અનન્વય

મા તે મા.

માડીનો નેહ બારે માસ રે

પાને પાને પોઢી રાત.

હું માનવી માનવ થાઉં તો ઘણું.

ઉપમા

અનન્વય

શ્લેષ

રૂપક

રખે ભાણેજ નવ મરે.

દવાખાનું પાંજરાપોળ જેવું હશે

વૃક્ષો હસતાં હતા

ફૂલનો પછેડો ઓઢું પ્રેમઘાટડી રે

ડોહો સોટા જેમ હાલવા ચાલવા લાગ્યો.

વદન સુધાકરને રહું નિહાળી

ધીમે-ધીમે તે ડગ ધરતો - કોઈ મત્ત ગજેન્દ્રની માફક

કાચ, ઘડિયાળ અને સત્યની પેઠે ટાઈમટેબલ પણ નાજુક વસ્તુ છે.

સજીવારોપણ

રૂપક

ઉત્પ્રેક્ષા

ઉપમા